قلت : فباىّ شئ يعرف هذا جعلت فداك ؟ قال : بحبنا و بغضنا . قوله : و هى ما بين نزعتيها : ضمير [ هى ] به [ ناصيه ] راجع بوده و مقصود از [ نزعه ] دو سفيدى است كه در دو طرف پيشانى قرار گرفته‌اند و ضمير مؤنث در آن به زن راجع است . قوله : من مقدم رأسها عند دخولها عليه : ضميرهاى مؤنث به زن راجع بوده و ضمير در [ عليه ] به زوج رجوع مىكند . قوله : و ليقل : ضمير مستتر در آن به زوج راجعست . قوله : و فى امانتك اخذتها : ممكنست كلمه [ فى ] زائده باشد و مقصود از [ امانت ] زوجه بوده و ضمير در [ اخذتها ] به امانت عود مىكند بنابراين معنا چنين مىشود : و امانت تو را گرفتم . چه آنكه هرنعمت و عطيّه‌اى از جانب خداوند متعال امانتى است كه در دست عباد واقع مىشود . و ممكن است كلمه [ فى ] به معناى [ باء ] باشد و شاهد بر اين ادّعاء اين است كه در دعاء ديگر كه مضمونش همين است بجاى [ فى ] كلمه [ باء ] استعمال شده و اين دعاء را مرحوم صاحب وسائل در ضمن روايت ذيل اينطور نقل نمود : محمد بن يعقوب از محمد بن يحيى از احمد بن محمد از ابى يوسف از ميثمى حديث را بطور مرفوعه نقل مىكند و مىگويد : اتى رجل امير المؤمنين عليه السلام فقال له : انّى قد تزوّجت فادع اللّه لى ، فقال عليه السلام :